♥ มาดูการ์ตูนแก้เหงากันดีกว่า ♥
IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII
IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII
วันนี้ทำงานแบบเบลอๆ ... เพลียสุดใจเลย ... กินยาเข้าไปด้วย ... มันเลยง่วงทั้งวัน
ทำงานแบบทรมาน ... แอบหลับน้ำลายยืดอีกตะหาก ... ดีนะตอนหลับไม่มีลูกค้ามาเห็น
เกิดมีใครมาเห็นสักคน ... ฟุบหลับบนโต๊ะ ... น้ำลายยืดดดดด หู๊ยยยยย! ไม่อยากคิด
เมื่อกี้ตอนกลับมาถึงห้อง ... วิ่งเข้าห้องน้ำเกือบไม่ทันแน่ะ ... ส้มตำปูปลาร้า ... ทำพิษ
ตะก่อนกินไม่เป็นหรอกปลาร้าอ่ะ กระเด่ะ กรั๊กๆๆ ... กินไม่เป็น เพราะที่บ้านไม่มีคนกิน
พอมาไม่กี่เดือนก่อนนี้แหละ ... โดนพี่จอมหลอกล่อให้กิน เราก็เอาหน่อยว๊ะ ลองสักหน่อย
จากวันนั้นพอเจอหน้ากันก็กลายเป็นตำปูปลาร้าทุกที กินอยู่ได้ ไม่เบื่ออ่ะ มื้อหลักเลย
มันแล้วแต่ร้านด้วยนะ บางร้านไม่อร่อยเลย มีแต่กลิ่นน้ำปลา มันจะกลายเป็นเหม็นน้ำปลาไป
เออ! ... เหมือนจะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้จังเลย เพิ่งกินเป็นแท้ๆ
เมื่อวานไปแอบดูไดอารี่ของยัยเค้ก ... โห่! ได้ใจจริงๆเล๊ย ชอบโคตรๆ ... มันตรงใจ
ถ้าจะทำก็จะทำแนวนั้นอยู่เหมือนกัน ... มีคนทำแทนแล้วไม่ต้องทำละ สบายใจละ
เพื่อนทำก็เหมือนเราทำ ... แถมเพื่อนทำสวยกว่าเราอีก เพราะถึงเราทำก็สู้เพื่อนไม่ได้อยู่ดี
ไอเดียมันก็พอมี ... แต่ฝีมือนี่เด่ะ! เห็นจะไม่ไหว อยู่เฉยๆดีกว่า กินแล้วก็นอนต่อไป
ดีนะที่ไปเห็นก่อน เลยได้ถอนตัวแต่เนิ่นๆ คอยเชียร์ดีกว่า แล้วเอาเวลามานอนน้ำลายยืด
วันนี้ ... แอบมาเขียนไดอารี่ ...เพราะสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะเขียนทุกวันเลขคู่
ยกเว้นว่าจะไปต่างจังหวัด ไม่สะดวกก็จะไม่เขียน อย่างถ้ากลับบ้านนี่ไม่ได้เขียนแน่นอน
เพราะไม่มีคอมฯ ไม่มีเนต ไปไหนก็ต้องไปกะพ่อ รู้สึกในตลาดก็ไม่มีร้านเนตด้วยมั๊ง
สรุป ... การกลับบ้าน คือการตัดขาดจากไดอารี่ ... กรั๊กๆๆ ~*
พรุ่งนี้ทำงานอีก 1 วัน ก็ได้หยุดนอนตีพุงแล้ว ( จะได้หยุดเปล่าว๊าเนี่ย??? )
IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII
|