Postcript

ในที่สุดก็มาถึงวันสุดท้ายแล้วสำหรับโตเกียว ได้ไฟลท์ตอนเย็น ตอนแรกก็ดีใจนะว่าอุ๊ย น่าจะมีโอกาสได้ไปเที่ยวอีกหน่อย ไม่ก็แอบออกไปเที่ยวกลางคืนเมื่อวาน วันนี้จะได้นอนตื่นสายๆ ซะเลย ปรากฎว่า เที่ยวก็ไปมาแทบจะทุกที่ คิดไม่ออกแล้วจะไปไหนอีกดี จะไปเที่ยวกลางคืนเมื่อวานก็นะ เดินทางไปฟูจิมาทั้งวันเหนื่อยแทบเตยยย (ตาย) ก็เลยหลับกันดีกว่า คร่อกกกก

วันนี้ก็เลยใช้เวลาในช่วงเช้าในการเก็บของมากมายที่ทั้งซื้อมาทั้งขนมาทั้งหลายลงกระเป๋า แล้วก็ออกไปสูดอากาศรับลม กินอาหารเช้า พร้อมทั้งเดินเที่ยวถ่ายรูปอีกซักหน่อย เป็นเสร็จพิธี ไฟล์ทประมาณสี่โมงเย็น แต่ก็ต้องออกซักบ่ายเพื่อเตรียมตัวขนของเก็บของมากมาย และที่ขาดไม่ได้ "ซื้อของฝากส่งท้ายยย!!!" (เฮ้อ คนไทยจริงๆ เลยตรู)

เดินทางลากกระเป๋าอันแสนหนักไปยังสถานีชินจูกุเพื่อขึ้นรถไปยังสนามบิน ผู้คนเดินมากมายขวั่กไขว่ แต่ละคนก็ต้องเดินทางกันทั้งนั้น แต่ต่างกันที่ การเดินทางของเรานั้น นำพาไปสู่ชีวิตใหม่ หนทางใหม่ๆ ประสบการณ์ใหม่ๆ ผู้คนใหม่ๆ (และเดิมๆ) ที่จะเกิดขึ้นอีกไม่ไกล คิดไปแล้วก็ใจหายอีกรอบไม่ต่างอะไรกับตอนที่ออกมาจากชิคาโกเลย

สนามบินนาริตะที่ผู้คนมากมายขวั่กไขว่ เรา check in อย่างเรียบร้อย (แม้จะมีการเข้าใจผิดนิดหน่อยเพราะกระเป๋าหนักมากกกกกกกกกกกก แต่คนตรวจไม่ได้ดูว่าเรามาจากชิคาโก อิอิ นึกว่าจะโดนปรับบานซะแล้น) แลกเงินคืนเป็นเงินไทยเหลืออยู่น้อยเดียวเองตรู ใช้ไปซะเยอะเชียว ไปหาอาหารญี่ปุ่นกินในสนามบินเป็นการส่งท้ายดีกว่า ร้านที่นี่ดีนะ พอเดินเข้าไปเขาก็เอากระเป๋าลากเราไปเก็บให้แล้วพาเราไปนั่งที่เลย มื้อก่อนจากญี่ปุ่น เป็นปลาราดซอสมิโซะ กะหมูย่างกะทะร้อนครับ อิอิ

ก่อนจะเดินไปยังประตุก็แวะซื้อของช้อปอีกหน่อย ใช้เศษเหรียญให้หมดไปจากกระเป๋าซะ แล้วก็ไปนั่งรอขึ้นเครื่อง (ในที่สุดก็ช้อปเสร็จซะที) นึกถึงหน้าคนที่จะมารับเรา นึกถึงอนาคตที่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในอดีตมากมาย ทั้งสุข เศร้า อดทนฟันฝ่า สนุกสนาน แต่ชีวิตก็คือการเดินทาง ยังไงซะ เราก็ต้องก้าวต่อไป

เดินทาง 6 ชั่วโมงเพื่อกลับมาสู่กรุงเทพฯเมืองศิวิไลซ์ ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหนรึเปล่า ไม่รู้ว่าการกลับมาใช้ชีวิตที่นี่ในฐานะใหม่ บทบาทใหม่ (ที่ไม่ใช่นักศึกษาอีกต่อไป) จะไปได้ดีไหม ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะมีอะไรให้เราต้องอดทนฟันฝ่า หรือ จะมีอะไรดีดีให้เราได้ค้นหา พบเจออีก ไม่มีใครรู้ได้

แต่การเดินทางย่อมหนีไม่พ้นที่จะเจอกับอุปสรรคขวากหนามมากมาย ยกเว้นแต่เราจะอยู่กับที่ถึงไม่เจออะไรเลย แต่การก้าวเดินออกไปมันก็ทำให้เราได้พบเจออะไรใหม่ๆ เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ค้นหาตัวตนของตัวเองต่อไป ยังไงถ้าเราเตรียมตัวพร้อม เลือกรองเท้าที่เหมาะสมกับสถานการณ์ และมีใครที่เคียงข้างให้คำปรึกษาช่วยเหลือ รับรองได้ว่าหนทางจะยาวนานหรือยากลำบากแค่ไหน ระหว่างทางเราก็ยังสามารถมีความสุขกับมันได้

ต่อจากนี้ ไดอารี่นี้คงไม่มีเรื่องราวบันทึกอะไรที่เกี่ยวกับช่วงเวลาของเมือง Chicago อีกแล้ว เพราะหลายๆ อย่างมันได้เปลี่ยนไป จาก Chicago ถึง กรุงเทพฯ "My Life in Chicago" ก็คงต้องเปลี่ยนไป ดังนั้นจึงขอเก็บไดอารี่อันนี้เอาไว้ เพื่อเป็นความทรงจำของเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมาของช่วงชีวิตหนึ่งใน Chicago เอาไว้ เผื่อวันไหนคิดถึงจะได้กลับมาอ่าน และมาดูภาพของความทรงจำครั้งเก่าอีกครั้ง

ขอบคุณทุกๆ คนที่ติดตามไดอารี่นี้มาตลอด แม้แต่ละคนจะเข้ามามากน้อยต่างกัน หรือหลายคนที่ก็ออกไปจาก "บ้าน" หลังนี้แล้ว แม้เราจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่หลายก็เข้ามาโหวตให้ มาเขียนคอมเม้นให้ ชมฝีมือการถ่ายรูป หรือให้คำแนะนำดีดีในหลายๆ เรื่อง พร้อมทั้งแบ่งปันชีวิตของเขาเองให้คนอื่นได้เรียนรู้ไปด้วย จะมีที่ไหนอีกที่ดีไปว่าที่แห่งนี้.... แต่ไม่ต้องกังวลไป เพราะเจ้าของไดยังอยู่ไม่ไปไหน จะกลับมาเจอกันใหม่เร็วๆ นี้ ขอบคุณทุกคนครับ ขอบคุณบ้านหลังนี้ และสวัสดี

การเดินทางอันแสนพิเศษ - ดา เอ็นดอร์ฟิน

อารมณ์ ความรัก งาน/เรียน การเงิน ดวงชะตา

Christopher_K 2008-07-19 10:02:28

<<

>>