เป็นเวลาไม่รู้กี่ปีแล้วเหมือนกันนับจากวันนั้น
ที่ "เรา" ได้รู้จักกัน ..
ไม่สิ, เป็นแค่ (ตัว) เราข้างเดียวที่รู้จักคุณ

จะว่าไป ..
หากมันเป็นการพบปะพูดคุยธรรมดาๆ
เราอาจลืมการเจอกันครั้งแรก "เรา" ไปแล้ว

แต่เราพบคุณผ่านสื่อเทคโนโลยีที่เรียกว่า VCD
นับจากวันนั้น ..
เหมือนชีวิตของเราเปลี่ยนไปหนึ่งขั้นหลังจากได้พบคุณ

ผลงานของคุณช่างมีเสน่ห์ ..
ดูดี มีอารมณ์ขัน
จนทำให้เด็กผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง
หลงใหล คลั่งไคล้ ได้ทึ่ง .. อึ้ง แต่ไม่เสียว
ตามด้วยความรู้สึกชื่นชอบ ชื่นชม
และนิยมคุณอยู่ในใจ

(ตัวแปร "คุณ" = อุดม แต้พานิช)

เส้นทาง .. ที่เหมารวมไปถึงคำว่า "ระยะห่าง" ของ "เรา"
ความจริง .. มันก็ไม่ไกลเท่าไร
เราติดตามผลงานของคุณจากหนังสือ และการแสดงเดี่ยวไมโครโฟน
จนได้รู้ว่าบ้านของคุณตั้งอยู่แถวบางกะปิ
เส้นทางสายเดียวกันกับที่เราใช้เดินทางอยู่ในทุกวัน

เมื่อวันนั้น .. ระยะห่างของ "เรา" คงห่างกันไม่ถึง 100 กิโลเมตร

จนวันที่ได้ดูรายการ "ตีสิบ"
บ้านของคุณที่เชียงใหม่ ..
ดูแล้วช่างประทับใจ อยากไปเยี่ยมเยือน
รู้สึกชอบสไตล์การแต่งบ้านแบบประหลาดแนวคุณ
ความจริง ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ไม่ยินดียินร้ายไปด้วยทั้งหมดหรอก
อาจเพราะคุณเป็น "ไอดอล" ของเราไปแล้วน่ะสิ

อืม .. ตอนนั้น ระยะห่างของ "เรา" คงมากกว่า 800 กิโลเมตรโดยประมาณ

และเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ..
หลังจากแอบอมยิ้มอยู่หน้าจอโทรทัศน์ยามที่คุณโชว์เดี่ยวฯ
หลังจากแอบหัวเราะเหมือนคนบ้ายามอ่านสมุดบันทึกที่คุณเขียน
หลังจากเอาตุ๊กตาหมีตายโหงที่คุณครีเอทมาถอดลูกกะตาและปลิ้นไส้เล่น
หลังจากวันเวลาเหล่านั้น ..

ก็วาดฝันตลอดมา
ว่าถ้าวันหนึ่งได้เจอคุณ
เราจะทำยังไงบ้าง ..

และ .. เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา (อีกรอบ)

เส้นทาง 100 กิโลเมตร หรือ 800 กิโลเมตรที่ว่านั่น
หดเหลือเพียงไม่ถึง 5 เมตร !

คนที่เราชื่นชมมานาน
คนที่เราชอบผลงานของเขามานาน
คนที่เรามองว่าเขาเป็น "ไอดอล"
..
วันนี้ เขามายืนอยู่ตรงหน้า

เพื่อนสะกิด (หรืออาจรุนแรงกว่านั้น)
"เฮ้ย! นั่นไง พี่โน้ตๆ"
เรา "ไหนวะ ไหนๆ"

หมวกทรงฮิต เสื้อสีชมพู แว่นตาคล้ายเด็กวัดเซ้าหลิน
.. เขายืนอยู่ใต้ "ดมด็อกขนาดมหึมา"

เพื่อนลาก พลางเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น
"ไปขอลายเซ็น ไปขอถ่ายรูปดิ"
เรา "..."
เพื่อน "พี่เขาไปแล้ว ไปโน่นแล้ว"

หลังจากนั้นก็วิ่งตามไป ..
น้าโน้ตเดินเร็วมากๆ ขนาดวิ่งตามยังไม่ทัน
จนกระทั่งเขาเดินเข้าร้านอาหารไป

เพื่อน "เฮ้ย ตามเข้าไปดิ"
เรา "แกไปก่อนดิ"
เพื่อน "ไปดิ เข้าไปก่อน เดี๋ยวตาม"
เรา "แกก็เข้าไปก่อนดิ"

เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา
.. น้าโน้ตก็มองมาที่ที่เรากับเพื่อนยืนอยู่จากในร้าน
อารมณ์ประมาณว่า "จะเข้ามาไหมเนี่ยยย จะเกี่ยงกันทำไมเนี่ยยย"

สุดท้าย ..
ก็พ่ายต่อความ "ไม่กล้า" หรือ "กลัว" นั่นแหละ

ข้องใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมไม่เข้าไป ..
ทั้งๆ ที่คิดอยู่เหมือนกันว่าเราอาจไม่ได้เจอเขาอีกแล้วก็ได้นะ

แต่ความคิดที่ว่า "สักวันเราต้องได้เจอกันอีก" ก็ผุดจากสมองเข้ามาแทนที่
เมื่อคิดได้ดังนั้นเลยละความพยายาม และเดินออกมาจากจุดนั้น
เพื่อนบอกว่าน้าโน้ตคงเสียความรู้สึก

.. เราก็รู้สึกเกลียดตัวเอง
เขาคือคนที่เราชอบนะ ไม่ใช่คนที่เราเกลียด

แต่ทำยังไงได้ ..
เพราะเรากลัวประหม่า กลัวพูดจาประหลาด
กลัวว่าเขาจะว่า .. เพราะเขาเข้าร้านอาหารไปแล้ว
แสดงว่าต้องไปกินข้าว
จะพูดว่า "ขอรบกวนเวลาได้ไหมค่ะ" เพื่อขอลายเซ็น ถ่ายรูป
มันก็ดูเหมือนจะเห็นแก่ตัวไปสักหน่อย

น่าแปลก ..
เวลาในวินาทีนั้นสั้นเอามากๆ
แต่เรากลับคิดเรื่องทั้งหมดขึ้นมาได้ในเวลาอันรวดเร็ว
ฮ่า ฮ่า

อืมมม ..
ยังไงเราก็ต้องได้เจอกันอีกอยู่แล้ว (ขอให้ ..)
ไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง
ไม่ว่าวันหนึ่งก็วันใด
สักวันนั่นแหละ ..

เพราะเราจะไปดูเดี่ยววววววว 8 !
และจะไปไอ-เบอร์รี่ที่เชียงใหม่ด้วย !!
(เฮฮฮฮฮ ~)

ได้ของจากซุ้ม "ดม" ด้วย

ดมด็อกน่ารักที่สุดเยยยย !
(ขอใส่เอฟเฟ็กให้ภาษานิด)

หมีตายโหง .. ชื่อเสียงร่ำลือระบือไกล
ปลิ้นไส้ ควักลูกตาได้ คลายเครียดดี
(ได้มาจากงานเดี่ยวฯ 7 ณ สกาล่า)

เรื่องสุดท้าย ..

(เงยหน้าจ้อง มองดู นาฬิกา
เป็นเวลา สามทุ่ม กับเท่าไร
มีเรื่องเล่า เราอยากเขียน เรียนใครใคร
ไปอยู่ไหน หายไปตั้ง สามสี่วัน

ประการแรก ไม่มี เรื่องจะเขียน
มัวแต่เวียน หัววุ่น เรื่องของฉัน
ทั้งเรื่องกู้- เรียนนั่น สารพัน
เอกสาร นับรวมกัน พันกว่าใบ
(เว่อจัง)

จนเสร็จสิ้น ทุกเรื่อง ที่ยุ่งยาก
แสนลำบาก ต้องพากเพียร เรียนให้ไหว
ให้สมกับ เม็ดสตางค์ ที่จ่ายไป
จบแล้วไซร้ ต้องใช้หนี้ อีกหลายปี

หนึ่งมิถุ- นายน ได้ฤกษ์แล้ว
หากไม่แคล้ว คงไม่ทุกข์ ได้สุขี
เก็บกระเป๋า ออกเดินทาง ในวันดี
หวังจะมี เพื่อนดีดี เดินด้วยกัน

คิดดังนั้น เก็บของ ใส่กระเป๋า
ใส่หัวใจ ของเรา พร้อมความฝัน
แม่พูดเตือน "อย่าลืมนั่น แปรงสีฟัน
ทุกคืนวัน อย่าลืมแปรง แมงจะกิน"

มองหน้าแม่ พลางฉีกยิ้ม อวดฟันผุ
พาไปอุด หลายครั้งยัง ไม่ได้ผล
สมน้ำหน้า เพราะเคราะห์กรรม กินลูกอม
เกือบเป็นปม- ด้อยด้อย ค่อยเลิกกิน

มองเวลา นาฬิกา ชี้เลขสิบ
ว่าพลางหยิบ หนังสือ กับออมสิน
ตามด้วย ตุ๊กตา หน้าจิ้มลิ้ม
ของไอดอล น่าชิม นามอุดม
(หรอยเลยทีนี้)

ไปแล้วนะ ไปแล้วนะ ต้องลาก่อน
ได้เวลา สัญจร นอกพื้นที่
หากจะมี ช่วงเวลา สักนาที
จะไม่ลืม จรลี รีบกลับมา

แม้จะไม่ ค่อยได้เขียน ไดอารี่
แต่หากมี เวลาก็ อยากมาหา 
อยากให้ชาว เย็นตาโฟ กรุณา
โปรดมาหา แวะมาเยี่ยม .. ห้ามลืมกัน !)

.. แต่ไม่ท้ายสุด

..
แวะมาเขียนที่นี่บ้าง
หลังจากย้ายไปอยู่เอ็กซ์ทีน
ตามไปหาได้ที่นี่นะ
http://millhz.exteen.com
คิดถึงเสมอ

และอยากหวังให้พบเจอ
แต่ความสุข ..

แล้วพบกันใหม่ !

bq09

2009-05-31 23:11:41