| |
ฉันเห็นเงาของฉันในหยดน้ำตาของเด็กน้อยคนหนึ่ง
พฤศจิกายน ปีที่แล้ว อากาศในตอนเช้าที่แม่สายค่อนข้างหนาวเหน็บ ฉันนั่งห่มผ้าขนหนูอยู่ข้างกองไฟที่ก่อขึ้นมาใกล้ๆกับเต้นท์...พักนี้ ต้องเข้ามานอนในไซด์งานบ่อยหน่อย เพราะว่า ต้องเข้าเวรดูแลความปลอดภัยทั่วไปให้กับเด็ก ร้อยกว่าชีวิต ในยามค่ำคืนที่พวกเขากำลังนิทราอยู่
แสงจากดวงอาทิตย์ เริ่มเคลื่อนตัวสูงขึ้นเหนือผืนดินส่องแสงของตัวเองสู้กับหมอกที่ค่อนข้างมัว...แต่ก็ทนสู้แสงสุริยาได้ไม่นานเจ้าหมอกจางๆนั้นก็ค่อยๆเลือนหายไปทีละนิดๆ.. กาต้มน้ำมีไอควันพุ่งออกจากปาก แสดงให้เห็นว่าความร้อนจากกองไฟเผาพลาญผ่านก้นกาอันดำสนิท ที่ถุกสั่งสมมานานวัน..ฉันค่อยๆใช้ใบตองหุ้มจับหูกิ้วของกา บรรจงเทน้ำร้อนออกมาค่อยๆ ไม่ให้หก..กลิ่นกาแฟยามเช้าที่หอมเย้ายวนลอยมาแตะจมูก(แบน) ทำให้รู้สึกว่า....มองเห็นสวรรค์รำไรไม่ไกล....
หกนาฬิกาตรง เสียงระฆังจากโรงครัวดังขึ้น...จากระยะเสียงที่ห่าง..ก็ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ เสียงจังหวะที่เร้าใจออกมาเรียกเด็กๆ เพื่อบอกให้รู้ว่า...เจ้าชายตัวน้อย และ นางฟ้าตัวเล็ก ได้เวลาอาหารเช้าแล้วนะ...จากเสียงที่เงียบสงบเมื่อเช้าตรู่ เริ่มมีเสียงแหลมๆเล็กๆ พูดภาษาแปลกๆแต่คุ้นหู ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆๆๆ...ซักพัก เมื่อทุกคนพร้อม เสียงที่ได้ยินตามมาก็เป็นเสียงที่เด็กๆ ต้องท่องก่อนทานอาหาร “ข้าวทุกจาน อาหารทุกมื้อ อย่ากินทิ้งขว้าง เป็นของมีค่า คนจนคนยากมีมากนักหนา ........? สงสารบันดาเด็กตาดำๆ” ฉันมองเห็นเด็กตักข้าวใส่ปากแต่ละครั้ง แต่ละคำแทบมองไม่เห็นกับข้าวติดไปเลย พอมีโอกาสเดินไปใกล้ๆก็เหลือบมองไปที่ถาดหลุม...และมีคำถามอยู่ในใจเกิดขึ้นมาทันทีว่า “แค่นี้เองเหรอ แล้วจะทานอิ่มได้ไง” ตั้งแต่ฉันมาสัมผัสชีวิตของเด็กๆที่นี่มีหลายสิ่งหลายอย่างที่แตกต่างไปจากสังคมหลายๆสังคม ในประเทศไทย แต่ก็ได้เพียงแค่หวังว่า ซักวันจะต้องดีขึ้น....
ตอนสายของวันนี้ เด็กน้อยคนหนึ่งอายุประมาณ ห้าขวบเดินเข้ามาทักทาย ที่ใต้กระโจมเต้นท์ฉัน..พร้อมกับคำถามว่า..พี่ๆ กินข้าวหรือยังค่ะ? ยังไม่หิวเลยจ๊ะ ฉันตอบพร้อมยิ้มให้เธอ..เจ้าตัวน้อยก็ถามอีกว่า..ถ้าหิวบอกหนูนะค่ะ..หนูจะไปตักมาให้..ฉันก็ยิ้มอีก เพราะทนต่อความน่ารักไร้เดียงสา ของเจ้าตัวน้อยนี้ไม่ไหว และกล่าวขอบคุณตอบไป
เพราะความน่ารักของเธอที่ฉันทนไม่ได้ที่จะพูดหยอกล้อ หลายๆมุกที่ปล่อยออกไปทำให้หนูน้อยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่..หัวเราะจนท้องแข็ง ..อ้าปากค้าง.... แต่มีอยู่คำหนึ่งที่ฉันนึกไม่ถึงว่า จะทำให้ฉันเห็น เงาของฉัน ในหยดน้ำตา ของเด็กน้อยคนนี้ นั่นคือ.... แม่ของหนูชื่ออะไรครับ(น้ำเสียงเริ่มสนิทชิดเชื้อแล้ว)..หนูจำไม่ได้..อะไรกันแค่ชื่อแม่ยังจำไม่ได้เลย..โดดน้ำตายดีกว่ามั้ง...น้ำตาเด็กน้อยเริ่มซึมออกมา ทั้งๆที่เธอพยายามกลั้นแล้ว... แต่กลับไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ ฉันนั่งมองน้ำตาเด็กน้อย พร้อมกับนึกโทษตัวเองที่หลุดคำพวกนี้มาให้นางฟ้าได้ยิน ยิ่งฉันกล่าวขอโทษ เด็กน้อยก็ยิ่งร้องไห้ฉันจะทำอย่างไรดี?
ฉันขอโทษนะเด็กน้อย
บันทึกของคนเดียวดาย ๑๓ มิถุนายน ๒๕๕๒
|
ล๊อกอินเข้าสู่ระบบ คลิกที่นี่ |
สมัครสมาชิก
|
|
|
|
| << |
>> |
| |
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
6 |
| 7 |
8 |
9 |
10 |
11 |
12 |
13 |
| 14 |
15 |
16 |
17 |
18 |
19 |
20 |
| 21 |
22 |
23 |
24 |
25 |
26 |
27 |
| 28 |
29 |
30 |
|
|
|
|
|
|
|
